fbpx

Over mij

Fijn dat je de weg naar mijn website hebt gevonden!
Hier neem ik graag de ruimte voor een korte bio van mezelf.

Ik begeleid, verbind en inspireer… via gesprek en lichaamswerk, en door middel van herbronningen
en meditaties.

Ik hou van mensen, van warmte, van schoonheid, van gezond leven, van gedreven zijn en van leven
als volwassen man, met speelsheid. Ik hou ook van verhalen, loslaten, koesteren, muziek, kunst,
ons verleden, wat niet zichtbaar voelbaar is, positiviteit waartoe mensen vanuit verbindende kracht in staat zijn, taal, poëzie, de grootheid van ons unieke zijn, blijven groeien en er tegelijk middenin staan, de stilte en alleen zijn, vliegen, een holistische levensvisie, handig zijn, vuur, lachen, opladen en ontladen.

Ik word warm van wat mensen drijft, wat hen beweegt, wat hen laat kiezen voor hun eigen-waarde en –liefde…

2008 was een keerpunt in mijn leven
Alles vóór dat jaar kende een eerder te verwachten levensloop: opgroeien, opleiding(en), samenleven, huis kopen en verbouwen, drie kinderen, een fijne maar bezige carrière als vormgever art-director in de reclame- en communicatiewereld,… tot alles in mezelf vastliep door toenemende onderhuidse conflicten.
Alles wat ik wegduwde kwam aan de oppervlakte. Ik merkte dat ik de obstakels, de gedachten en overtuigingen die me neerhaalden zelf had gecreëerd.
Wat een zware dobber om dat te (h)erkennen. Ik werd stilaan machteloos in het wegduwen van wat ik altijd al voelde en wist. En toen nam mijn lichaam het over.

Mijn ongekend wijs lichaam
Ik werd lam gelegd door een reeks opeenvolgende longontstekingen. Een ‘gewoon’ leven als mezelf, als partner, vader, zoon, broer, vriend, werknemer werd meer en meer op de proef gesteld. Alles werd binnenstebuiten gekeerd, het licht van levensvreugde was uit me verdwenen samen met mijn kracht. Ik voelde me een slachtoffer dat niet de aandacht kreeg die het verdiende. Ik voelde me bedolven onder zwakte, zwaarte en negativiteit.
Wilde ik wel beter worden….? De ‘donkere nacht van de ziel’ Ik leefde in een spiraal die donkerder en moedelozer werd met de dag. 

Een helder moment
Tijdens de lente van 2008 was neerliggen (in innerlijke strijd) het enige waar ik goed in geworden was. Waarin ik me bekwaamde zonder het te beseffen.
Plots zag ik mezelf liggen, als in een droom. Ik schrok van het afschuwelijke beeld dat ik zag, dit was niet ik, maar enkel een schim van àlles wat ik was.
En toen hoorde ik in mezelf een luide stem ‘foert’ zeggen. Foert tegen alles wat ik voor de ogen of voor het oordeel van anderen wilde bereiken en/of wilde worden.

38 jaar had ik blind geprobeerd om mezelf in een pak te wringen waar ik eigenlijk nooit in zou passen. Dat pak kostte me levenskracht en nodeloze moeite. Ik dank nog altijd de bewuste dag dat mijn lichaam me de uitnodiging gaf om dit in te zien.

Ik mag anders zijn…
‘Foert’ zeggen, deed me inzien dat mijn grote gevoeligheid en begaafdheid talenten zijn waarmee ik kan werken. Die het licht mogen zien en die ik elke dag van mijn bestaan mag be-leven. Dat mijn schaduwkanten me erop wijzen om bewust te blijven en mezelf altijd opnieuw de vraag te laten stellen of het ‘klopt’. Om mijn aandacht te richten naar wat voedend is. Dat mijn creativiteit vele vormen kent die wisselen al naargelang de fase waarin ik me bevind.

Dat ik mezelf mag blijven bij wie dan ook en bij wat er ook gebeurt. Ik voelde eindelijk wat ik altijd al wist, maar niet geleerd had om te mogen/willen/durven zijn.
Loslaten laat ruimte voor verbinding. Het (h)erkennen en liefdevol integreren van de realiteit is van wezenlijk belang voor een gezond leven.

Dat patronen die zich in mijn leven herhalen oefeningen zijn in mildheid, eigenwaarde en balans… en dat de weg ook hierin belangrijker is dan het doel. De puzzelstukken van wijsheid, talent, kennis en vreugde vielen op hun vertrouwde plaats. ‘Relax, nothing is under control’.

Óf…
Hoe maken we keuzes voor onszelf? En dus niet tégen de ander. Wat levert het zwemmen tegen de stroom in, voor ons op? Mogen mijn lichaam en taal een stem hebben?

Mijn missie
Met mijn genezing werd de vraag die ik al die jaren aan mezelf stelde beantwoord. Ik zou van mijn bijberoep mijn hoofdberoep maken. Het voelde en voelt als een soort ‘roeping’, als een missie waarbij ik mijn talenten, wijsheid en kennis mag gebruiken. Ik als een onderdeel in een veel groter geheel. Hierbij sta ik ten dienste van alle mensen die ik in mijn hart draag, mijn cliënten en mezelf. Blij dat ik het geschenk dat ik mezelf wilde overhandigen eindelijk met een gevoel van trots kon aanvaarden en uitdragen.

Vanuit die positiviteit en geloof in milde kracht begeleid ik mensen. Als katalysator ben ik dagelijks met hen onderweg in lichaamswerk, coaching, lezingen, meditaties en workshops of effectief onderweg tijdens éen van de herbronnings- en inspiratiereizen naar Wéris, Ierland of Schotland.

Heel graag ontmoet ik ook jou.

Namasté